किमया
हो किमयाच ...
खूप प्रश्न पडत होते सध्या सारखेच... उगाचच..काही एकमेकांशी संलग्न ... काही प्रश्न पूर्णपणे वेगळे पण पाठोपाठ  मनात अक्षरशः घुमणारे... नात्यांसबंधी ..  बदलणाऱ्या परिस्थिती संदर्भात...  आणि बरेच वगैरे .. पण असे कसे . का.....असे काही....
पण असा एखादा  क्षण येतो की काहीही न बोलता सगळ्या अगदी वेगवेगळ्या असणाऱ्या प्रश्नांना  एकदम सहज उत्तर मिळून जाते....
ही किमया एक तर निसर्ग करतो न दुसरे म्हणजे सगळ्यात जवळच आपलं नाते...
हूल देऊन कंटाळलेला पाऊस एकदमच पडायला लागला .. मी अगदी सहज  हात  खिडकीतून बाहेर काढून पावसात धरला ... मूड का काय तो जरा ऑफ च होता  ...   पण  बर वाटत होते.... आणि तेवढ्यात मागून माझ्याच हातावर हात ठेवले  माझ्या लेकीने .. माझ्याबरोबर माझ्यासारखच .. पाऊस बघायला ... तिलाही  माझ्यासारखच वाटत होते... बरं ... आणि मी पण असा पाऊस तिच्या बरोबर बघत असल्यामुळे अजून छान... मस्त वाटतंय ना आयुली...
आणि बस्स तिथेच सगळे प्रश्न ... गोंधळ .. सगळं संपले... आणि  अकारण  मनाला आलेली खिन्नता .. होती की नाही अस वाटावे इतक नवीन वाटले ...
माझ्यासारखी असणारी .. माझ्यासाठी असणारी माझ्यासारखच वाटणारी... तू तर अजून पण लहान मुलींसारखच .. माझ्यासारखच तर करतेयस की... हे सांगणारी... चैत्रा ... तिने  चुटकीत सगळे लांब पळवून लावलं.. आई तू जसे देशील तसे मी पुढे देईन ... तू जसे वागशील तसच मी शिकेन .. तू जशी आहेस तशीच मी होईन... असे न बोलता  सांगून टाकले .. जबाबदारीची जाणीव परत झाली...पण त्याचे ओझे वाटले नाही... कारण जरी कुठे दमछाक झालीच तर ... अशीच किमया ती पुन्हा करेल ना...
आज मात्र पाऊस आणि माझी लेक यांनी संगनमताने की काय मला सुखावून टाकले हे खरे... आणि...जादू...  किमया   झाली
...आरती